یکی از ویژگیهای مردم اروست بذله گوئی است. آن ها لطیفه های شیرین و با مزه ای می گویند و مردمی با نشاط و خوشحال هستند، گوئی هیچ غم و غصه ای در زندگی ندارند و یا آن را بروز نمی دهند. بندرت دعوا می کنند. اگر صبح دعوا کنند بعد از ظهر با هم به گپ و خنده مشغولند و این موجب تعجب نمی شود چون یک امر طبیعی است و اهل کینه نیستند. قلبی که در آن کینه باشد نور ایمان در آن جائی ندارد. در این مورد چینی ها ضرب المثلی دارند: آتشی که برای کسی می افروزی اول پای خودت می سوزد. امروزه بر اثر فشار و استرس در محل کار و مشکلات و دغدغه های زندگی، مردم در اضطراب و نگرانی بسر می برند و روانشناسان این قرن را قرن اضطراب نامیده اند چون اغلب مردم بیشتر وقت خود را در محل کار سپری می کنند جایی که بیشترین فشار را از لحاظ روحی تحمل می کنند و این امر بیماریهای زیادی مانند فشار خون، نارسائی قلبی، افسردگی، بی خوابی و ... را درپی دارد. چه بسا ممکن است آن افراد به اعتیاد نیز روی بیاورند. متاسفانه امروزه مردم بندرت از ته دل می خندند. وقتی لحظاتی به محرکی که موجب خندیدن شما شده می اندیشید، مشکلات خویش را لحظاتی فراموش می کنید و تمام عضلات بدن شما از سر و صورت گرفته تا قفسه سینه و تمام اندام ها در خندیدن از ته دل شما را همراهی می کنند و در این زمان اکسیژن بیشتری به مغزتان می رسد و با آزاد شدن هورمون انرژی زا (آندرفین) در بدن شما احساس آرامش بیشتری احساس می شود و برای سلامتی خیلی مفید است. امروزه در جامعه شهری مردم بجای خندیدن سعی می کنند با یکدیگر خیلی رسمی و خشک بر خورد کنند و مبادی آداب باشند. البته بعضی ها هم کم ظرفیت هستند و به افرادی که شاد و خوشحال هستند انگ سبک مغزی و ... می زنند غافل از اینکه با ذهن آشفته نمی توان عبادت کرد.
| تبليغات | X |
